Nota biograficzna

Jerzy Konrad Maciejewski

  • ur. 22.01.1899r. w Warszawie.
  • dziennikarz
  • literat
  • żołnierz Wojska Polskiego
  • uczestnik wojny polsko-bolszewickiej
  • uczestnik odsieczy Lwowa

Biografia

Urodził się 22 stycznia 1899 r. w Warszawie. Syn Konrada Maciejewskiego i Marii Rudolf. Mając kilka lat wyjeżdża wraz z rodziną na Ukrainę, w okolice Mariopolu, gdzie jego ojciec otrzymuje pracę w zakładach metalurgicznych „Russkij Prowidans”. Tam kończy szkołę podstawową i rozpoczyna naukę w gimnazjum. Po śmierci ojca w 1913 r. wraca wraz z matką i rodzeństwem do Warszawy. Pod koniec listopada 1918 r. wstępuje na ochotnika do tworzącego się wojska polskiego. Wraz z XIX pułkiem piechoty „Odsieczy Lwowa” walczy na froncie ukraińskim. W 1920 r. przeniesiony na front bolszewicki. Po zakończeniu działań wojennych w III 1921 r. występuje z armii. W 1924 r. żeni się z Erną Emmą Klikar, i przenosi z Warszawy do Łodzi. W 1928 r. nakładem wydawnictwa Gebethner i Wolff ukazuje się jego pierwsza powieść pt. „Pograniczne ogniska” (wydana pod pseudonimem: K.Jotemski). W 1930 r. wraca do stolicy i rozpoczy na współpracę z „Żołnierzem Polskim”, początkowo jako sekretarz redakcji, potem jako zastępca redaktora naczelnego. Funkcję tę pełni aż do wybuchu wojny. W latach trzydziestych współpracuje z szeregiem innych pism i redakcji. Jest też pracownikiem Wojskowego Instytutu Naukowo-Wydawniczego. W 1938 r. nakładem wydawnictwa Jankowski i Spółka ukazuje się jego następna książka pt. „Złota kotwica”. Przed wojną opublikowany zostaje jeszcze zbiór opowiadań „Siedem Opowieści: Cykl nowel z życia żołnierskiego” (Biblioteczka Żołnierza Polskiego). Nowele nagrodzone zostają w konkursie literackim "Żołnierza Polskiego" o nagrodę Głównej Księgarni Wojskowej. Jerzy Konrad jest autorem jednej z nagrodzonych nowel. We wrześniu 1939 r., wraz z pracownikami WIN i oddziałami wojska polskiego przedostaje się przez Zaleszczyki do Rumunii. Stamtąd przez Grecję udaje się do Francji, gdzie wstępuje do II dywizji Strzelców Pieszych. W VI 1940 r., po kapitulacji Francji, wraz żołnierzami dywizji przekracza granicę Szwajcarii i zostaje internowany. Przez cztery lata przymusowego pobytu w Szwajcarii redaguje pismo dla internowanych żołnierzy. Po wojnie udaje się do Szkocji, gdzie wraz z całą dywizją przechodzi demobilizację. W 1946 r. decyduje się wrócić do Polski, gdzie czekają na niego żona i syn. W latach 1946 – 1948 zostaje sekretarzem redakcji dziennika „Wieczór Warszawy”. Współpracuje z redakcją „Polski Zbrojnej” (1949). Wkrótce potem, wraz z zaostrzeniem się sytuacji politycznej w Polsce, wzywany i wielokrotnie przesłuchiwany przez Służbę Bezpieczeństwa. W powojennej Polsce jego felietony i artykuły ukazują się sporadycznie, m.in. w „Życiu Warszawy”, „Zielonym Sztandarze” oraz „Rolniku Polskim”. W ostatnich latach swojego życia związany z „Dokumentacją Prasową”. Ze względu na swój życiorys, w tym przede wszystkim uczestnictwo w wojnie polsko-bolszewickiej, wiele jego publikacji prasowych, a przede wszystkim „Dzienników”, będących żywym zapisem historiograficznym z lat 1916 – 1921 oraz 1939 – 1949, nigdy nie zostały opublikowane. Jerzy Konrad Maciejewski zmarł w lipcu 1973 r. Pochowany na Cmentarzu Ewangelicko-Augsburskim w Warszawie.